Of je de tijd
Angstvallig beidt
Of slordig slijt
Het blijft een feit
Dat ze verglijdt ...
Het is al weer enige tijd geleden dat we berichtten over de situatie rond het wel en wee van moeder. Maar gelukkig doet hier het aloude gezegde de opgang dat geen bericht momenteel ook goed bericht is. Nu is het natuurlijk ook niet zo dat er in de afgelopen tijd `niets´ gebeurde. Maar niet alles leende zich voor spannende of op zijn minst onderhoudende publicaties en niemand zit in deze tijden te wachten op berichten met meer van hetzelfde.
Wat gebeurde er zoal in de achterliggende periode? Het was een tijd die zich kenmerkte door afwachten. Afwachten welke beslissingen er genomen zouden worden omtrent de duur van het verblijf in het zorghotel. Afwachten van de uitslagen van de diverse onderzoeken. Afwachten wat de resultaten zouden zijn van het trainingsprogramma van de fysiotherapie. Afwachten van ...
Afwachten betekende echter niet dat er bij de pakken werd neergezeten! De wil om zich zo onafhankelijk mogelijk te kunnen bewegen was meer dan aanwezig. De fysiotherapie bracht oefeningen in lopen en fietsen. Zo konden we moeder wekelijks aantreffen op toestellen die zij in de voorgaande 89 jaar nog nooit had gebruikt. De `lopende´ band, de `hometrainer´ fiets. En ze beleefde duidelijk plezier aan al die elektronische snufjes die je dan van de nodige informatie voorzien over bijvoorbeeld weerstand, inspanningspercentage, aantal pedaalomwentelingen of passen per minuut en afgelegde afstand.
En natuurlijk werd de nodige tijd besteed aan het volgen van de gebeurtenissen in de wereld van vandaag via kranten, tijdschriften en de televisie. En het onderhouden van de nodige sociale contacten; het zelf ontvangen van bezoek, dat ze met grote dankbaarheid beleeft, maar ook genieten van het zelf (nog) op bezoek kunnen gaan.
Inmiddels is de laatste week aangebroken dat moeder in het zorghotel verblijft. De medische indicatie voor een plek aldaar loopt af. Dat betekent, dat zij aan het einde van de week weer naar de eigen woning verhuist. Er moeten dan de nodige aanpassingen worden aangebracht en voorzieningen voor getroffen. Het huis is natuurlijk niet berekend op minder valide ouderen. Moeder is al een aantal keren thuis geweest en heeft de beperkingen - vooral door de kamers bewegen met behulp van de rollator - aan de lijve kunnen ervaren. Dat heeft geleid tot twee ingrijpende beslissingen. Ten eerste is zij gesterkt in de zekerheid dat de thuissituatie in feite geen reële oplossing (meer) is voor de langere termijn. Zij heeft zich laten inschrijven voor een woning/appartement in het complex van Ter Reede. Een tweede besluit is om de looptraining zodanig te intensiveren, dat ze, in de tijd die ze ter overbrugging in de thuissituatie moet doorbrengen, zich met behulp van een stok kan voortbewegen waar dat met de rollator niet kan. En zo zien we haar hier op de foto trainen met het lopen met de stok. Voor de zekerheid met assistentie, zodat tijdens het oefenen eventueel extra ondersteuning gegeven kan worden. Het is voor haar bijzonder plezierig dat de fysiotherapeute, die haar in het zorghotel begeleid, die begeleiding ook in de thuissituatie zal voortzetten.
De verhuizing vindt plaats op zaterdag 22 mei a.s.
