Afscheid bij een afscheid en ... een nieuw begin

Eerder dan moeder afscheid nam van haar onderkomen in het zorghotel - nou ja eerder, een dag eerder - kon zij aanwezig zijn bij het afscheid van haar jongste zoon als meester (machinist) bij de Nederlandse Spoorwegen. Dat hield in dat zij het eigen afscheid van de tafelgenoten/medebewoners uit het zorghotel een dag naar voren moest schuiven. Dat leverde achteraf wat situaties met een glimlach om de verwarring op. In het zorghotel is het adagium bij de achterblijvende senioren toch als-je-afscheid-neemt-ga-je-weg'. Dat moeder de volgende twee dagen zich nog steeds in de (wandel)gangen van het zorghotel ophield, leidde tot verbazing en opmerkingen als: "Ja, maar je was toch al weg?", "Ben je nog niet weg?", "Ben je al weer terug?".


Vrijdag 21 mei stond in het teken van het afscheid van zoon Wout van de NS na zo'n 40 jaar onafgebroken dienst als machinist, of zoals dat bij de spoorwegen heet: meester. Moeder vond het in vroeger jaren altijd prachtig: ze had twee zonen die 'meester' waren maar die niet hetzelfde beroep uitoefenden.
Het afscheid van Wout was georganiseerd rond een 'eerste reis van achteren af' van Vlissingen naar Roosendaal v.v. Voor de naaste familieleden, enkele dierbare bekenden en collega's en vele op die dag van juist die trein(en) gebruik makende anonieme reizigers was dat letterlijk en figuurlijk de allerlaatste treinreis met Wout 'op de bok'.

Voordat hoofdconducteur Rosita het vertreksein gaf, kon moeder het domein van meester Wout nog even bewonderen. En laten we wel zijn, voor iemand die haar eerste reizen per stoomtrein maakte, waarbij het fluitsignaal van de trein door het trekken aan een ketting fluitketelsnerpend door merg en been ging, was de cabine van de machinist anno 2010 met al z'n knoppen en elektronica van een hoogst onbegrijpelijke orde. Maar hoewel die cabine niet bepaald geschikt is voor de minder valide medemens om te betreden, werd moeder zonder al te veel moeite over de opstap de ruimte ingetild waar zij, zittend op een klapstoeltje de voorbereidingen van de meester op de komende rit kon gadeslaan. Voor de 'argeloze' reiziger, geïndoctrineerd door het credo dat je van het openbaar vervoer en de trein in het bijzonder nooit op aan kan, werd vrijdag 21 mei 2010 om 13:50 een welhaast sacraal moment.
Stipt zoals stipt hoort te zijn, verrichtte de meester, na het fluiten van de hoofdconducteur, de handelingen die de Intercity naar Amsterdam in beweging zette. En zo snelde de trein, zonder opvallend 'kedengedeng', door een zonovergoten Zeeuws landschap via de verschillende stations naar Roosendaal. Na een kort oponthoud op het station van Roosendaal aanvaardde het gezelschap de terugreis naar Vlissingen. En ook nu weer bleek Wout de meester. Tijdstippen van vertrek uit Roosendaal en aankomst in Vlissingen verliepen strak volgens de dienstregeling.


In een van de bijgebouwen van het station in Vlissingen werd vervolgens een afscheidsreceptie gehouden. Ondanks het mooie weer, het begin van een weekend, mensen die in de afgelopen weken al eens afscheid hadden genomen, werd de receptie druk bezocht. En was moeder terecht een blijde en trotse moeder tijdens al die lovende woorden die ter gelegenheid van Wout's afscheid werden uitgesproken. Een bijzondere 'jongen', dat was-ie en dat is-ie, collegiaal en loyaal - en zeker niet in de laatste plaats naar de werkgever - tot op het bot en niet te vergeten: hofleverancier van uitermate bijzondere verhalen en onderhoudende vertellingen, vol humor en speelse werkelijkheid. Het was voor de aanwezigen een opwekkend afscheid waarbij een mogelijk enkele opkomende traan in aanstekelijke vrolijkheid volledig werd geabsorbeerd.
Voor de al eerder genoemde naaste familieleden en dierbare bekenden werd de ceremonie beëindigd met een kostelijke Chinese maaltijd.


De daarop volgende zaterdag verhuisde moeder vanuit het zorghotel terug naar huis. Echter in de wetenschap dat dit verblijf van korte duur zal zijn. Diezelfde week kwam in een onderhoud met de maatschappelijk werker ter sprake dat er toch een appartement voor haar was vrijgekomen. Over die beslissing hoefde niet lang te worden nagedacht. En in plaats van na te denken hoe alles er na de verhuizing uit zou moeten zien, kon moeder's levendige geest zich bezig gaan houden met de inrichting en de definitieve verhuizing naar een appartement in Ter Reede aan de Vredehoflaan in Vlissingen. Een afscheid ... met een nieuw begin. Maar daarover in een volgend hoofdstuk meer.

Bij het verstrijken van de tijd ...

Of je de tijd
Angstvallig beidt
Of slordig slijt
Het blijft een feit
Dat ze verglijdt ...




Het is al weer enige tijd geleden dat we berichtten over de situatie rond het wel en wee van moeder. Maar gelukkig doet hier het aloude gezegde de opgang dat geen bericht momenteel ook goed bericht is. Nu is het natuurlijk ook niet zo dat er in de afgelopen tijd `niets´ gebeurde. Maar niet alles leende zich voor spannende of op zijn minst onderhoudende publicaties en niemand zit in deze tijden te wachten op berichten met meer van hetzelfde.
Wat gebeurde er zoal in de achterliggende periode? Het was een tijd die zich kenmerkte door afwachten. Afwachten welke beslissingen er genomen zouden worden omtrent de duur van het verblijf in het zorghotel. Afwachten van de uitslagen van de diverse onderzoeken. Afwachten wat de resultaten zouden zijn van het trainingsprogramma van de fysiotherapie. Afwachten van ...


Afwachten betekende echter niet dat er bij de pakken werd neergezeten! De wil om zich zo onafhankelijk mogelijk te kunnen bewegen was meer dan aanwezig. De fysiotherapie bracht oefeningen in lopen en fietsen. Zo konden we moeder wekelijks aantreffen op toestellen die zij in de voorgaande 89 jaar nog nooit had gebruikt. De `lopende´ band, de `hometrainer´ fiets. En ze beleefde duidelijk plezier aan al die elektronische snufjes die je dan van de nodige informatie voorzien over bijvoorbeeld weerstand, inspanningspercentage, aantal pedaalomwentelingen of passen per minuut en afgelegde afstand.

En natuurlijk werd de nodige tijd besteed aan het volgen van de gebeurtenissen in de wereld van vandaag via kranten, tijdschriften en de televisie. En het onderhouden van de nodige sociale contacten; het zelf ontvangen van bezoek, dat ze met grote dankbaarheid beleeft, maar ook genieten van het zelf (nog) op bezoek kunnen gaan.


Inmiddels is de laatste week aangebroken dat moeder in het zorghotel verblijft. De medische indicatie voor een plek aldaar loopt af. Dat betekent, dat zij aan het einde van de week weer naar de eigen woning verhuist. Er moeten dan de nodige aanpassingen worden aangebracht en voorzieningen voor getroffen. Het huis is natuurlijk niet berekend op minder valide ouderen. Moeder is al een aantal keren thuis geweest en heeft de beperkingen - vooral door de kamers bewegen met behulp van de rollator - aan de lijve kunnen ervaren. Dat heeft geleid tot twee ingrijpende beslissingen. Ten eerste is zij gesterkt in de zekerheid dat de thuissituatie in feite geen reële oplossing (meer) is voor de langere termijn. Zij heeft zich laten inschrijven voor een woning/appartement in het complex van Ter Reede. Een tweede besluit is om de looptraining zodanig te intensiveren, dat ze, in de tijd die ze ter overbrugging in de thuissituatie moet doorbrengen, zich met behulp van een stok kan voortbewegen waar dat met de rollator niet kan. En zo zien we haar hier op de foto trainen met het lopen met de stok. Voor de zekerheid met assistentie, zodat tijdens het oefenen eventueel extra ondersteuning gegeven kan worden. Het is voor haar bijzonder plezierig dat de fysiotherapeute, die haar in het zorghotel begeleid, die begeleiding ook in de thuissituatie zal voortzetten.
De verhuizing vindt plaats op zaterdag 22 mei a.s.

Beter door bewegen

Een hartelijke groet van moeder aan allen vanuit het Zorghotel Ter Reede.'t Is hard werken geblazen. "Ben ik daar nu zo oud voor geworden?", vraagt zij zich met enige zelfrelativering af. Maar de sleutel tot meer onafhankelijkheid, tot meer kwaliteit van leven ligt in bewegen. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Volgens een strak opgesteld schema door de fysiotherapeute. Moeder heeft veel vertrouwen in haar en zeker ook in de wijze waarop zij wordt begeleid. Dat is ook goed te merken aan de manier waarop de doelen 'stapje voor stapje' worden vastgesteld. Het resultaat is er dan ook naar. Ze beweegt zich met steeds meer vertrouwen over een steeds langere afstand.
"Het valt niet mee, maar ik doe m'n best!" Zo klonk het afgelopen vrijdag tijdens mijn bezoek. En werd zij in de voorgaande weken met de rolstoel naar haar vriendin of naar de Brasserie gereden, deze vrijdag zou en moest er op eigen kracht worden geprobeerd om de weg naar het Atrium met als hindernissen de lift, de steile helling in de lange verbindingsgang tussen hotel en brasserie en last but not least de afstand, zelfstandig met behulp van de rollator te lopen. En dat lukte! Rustig, met beleid maar met het bereiken van het gewenste resultaat. De bijgevoegde foto's geven een beeld van het oefenen en even rustpauze nemen in een fauteuil op de gang en de welhaast triomfantelijke binnenkomst in de brasserie. Die triomfantelijkheid is geenszins misplaatst! Met name de helling in de verbindingsgang tussen Zorghotel en Atrium vormt een niet te onderschatten obstakel. Bij de afdaling moet ze zorgen dat ze haar passen inhoudt, de rollator zo dicht mogelijk bij zich houden en de juiste loopbewegingen maken. Het lijkt zo eenvoudig maar ga er maar eens aanstaan wanneer je, bijna op je negentigste, in feite opnieuw moet 'leren' lopen.Maar waar een wil is, is een weg; hier zeker in de letterlijke zin van het woord. De gehele afstand wordt afgelegd zonder een extra steuntje, zonder het helpen tegenhouden van de rollator bij de 'afdaling', zonder extra ingelaste rustpauzes. En dat gaf natuurlijk de nodige reacties bij medebewoners en bekenden in het Atrium. Vragen als: "Mevrouw, waar is uw rolstoel?" en "Maar nee toch, bent u helemaal komen lopen?" werden in veelvoud gesteld en uiteraard zonder vervelen beantwoord! En ook al is de eetlust door het noodzakelijke medicijngebruik nog niet helemaal terug, er kon toch aan een speciaal gereserveerde tafel voor twee personen gezellig worden gedineerd. De dag werd afgesloten met een bezoek aan de filmzaal waar de film Wit Licht met Marco Borsato werd vertoond.
Hoewel de situatie rond moeder zeker nog de nodige zorgen kent, mogen we oprecht dankbaar zijn voor deze memorabele vooruitgang in de ontwikkelingen in de laatste weken.