2e dag, 31 maart 14u15, gedwongen onderbreking

Rond kwart over twee staat het strandhuis gesteld en kan aan het aanbrengen van voorzieningen en de afwerking worden begonnen. Maar het weer zit dit keer niet mee. De ijskoude regenvlagen, het striemende stuifzand en de windstoten met windkracht 8 maken de werkzaamheden onmogelijk. Aan de landkant wordt door de achterban meegeleefd. Ook daar - op afstand - wordt het werk niet voor mogelijk gehouden. Doemen denkbeelden op van mannen die onder het motto van 'gezamenlijk stand houden' zich bezeren, beschadigen of nog erger: ongemakken oplopen die leiden tot wekenlange nare (spier)gevolgen.
Bij de 'mannen' wint echter de 'wijsheid' voor de gevolgen op de langere termijn het van het korte moment van teleurstelling over het eerste staken van de werkzaamheden in de jarenlange reeks van het opbouwen van het strandhuis. Het besluit om te stoppen voor vandaag wordt unaniem genomen en onmiddellijk uitgevoerd.

2e dag, 31 maart 12u00, zetten van de palen

Boven de zee dreigen donkere wolken, de wind trekt aan tot windkracht 8 en de termometer blijft steken op 4 graden. De zon werpt wanhopig haar laatste stralen langs het steeds dichter samentrekkend wolkengrijs. De gisteren gedolven gaten voor de palen moeten opnieuw worden gegraven. Het plaatsen van het strandhuis kan geen verder oponthoud velen. De vrachtauto brengt het huis precies boven de uitgemeten standplaats. In hoog tempo worden de metalen steunpalen uitgeladen, gemonteerd en ingegraven.

Dag 2, 31 maart -10u45

De weerberichten beloven niet veel goeds. Buien, lage temperaturen maar vooral harde wind. Ongunstig voor de opbouwwerkzaamheden aan het strand. Om 10u45 wordt het strandhuis vanaf de winterstalling in zijn geheel op een speciale vrachtwagen geladen. Het transport over de duinen kan van start.

Opbouw strandhuis, 30 maart 2010 1e dag

De activiteiten voor de opbouw van het zomeronderkomen 2010 aan het strand bij Dishoek op het eiland Walcheren in Zeeland verplaatsen vandaag van de landkant van de duinen naar de zeekant. Er moeten gaten worden gegraven van plm. 80cm diepte. In die gaten worden vloerplaten gelegd. Dit om verzakking van de palen waarop het strandhuis komt te staan te voorkomen. Met behulp van een laser worden de verschillende vlakken op eenzelfde diepte aangebracht en waterpas gesteld.
Het weer is wisselvallig. Buien wisselen af met een bleek zonnetje. Aan het einde van de dag pakken donkere wolken en worden door een koude aantrekkende wind het land opgestuwd. Net voordat regen en hagelstenen met bakken naar beneden vallen, kunnen we de werkzaamheden voor deze dag beëindigen.

Mobiele verbloeming in roze-rood

Een roze-rode roos
In slechts één tel gevat
Met woorden die ik koos
Geblogd en dat was dat.

Beter door bewegen

Een hartelijke groet van moeder aan allen vanuit het Zorghotel Ter Reede.'t Is hard werken geblazen. "Ben ik daar nu zo oud voor geworden?", vraagt zij zich met enige zelfrelativering af. Maar de sleutel tot meer onafhankelijkheid, tot meer kwaliteit van leven ligt in bewegen. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Volgens een strak opgesteld schema door de fysiotherapeute. Moeder heeft veel vertrouwen in haar en zeker ook in de wijze waarop zij wordt begeleid. Dat is ook goed te merken aan de manier waarop de doelen 'stapje voor stapje' worden vastgesteld. Het resultaat is er dan ook naar. Ze beweegt zich met steeds meer vertrouwen over een steeds langere afstand.
"Het valt niet mee, maar ik doe m'n best!" Zo klonk het afgelopen vrijdag tijdens mijn bezoek. En werd zij in de voorgaande weken met de rolstoel naar haar vriendin of naar de Brasserie gereden, deze vrijdag zou en moest er op eigen kracht worden geprobeerd om de weg naar het Atrium met als hindernissen de lift, de steile helling in de lange verbindingsgang tussen hotel en brasserie en last but not least de afstand, zelfstandig met behulp van de rollator te lopen. En dat lukte! Rustig, met beleid maar met het bereiken van het gewenste resultaat. De bijgevoegde foto's geven een beeld van het oefenen en even rustpauze nemen in een fauteuil op de gang en de welhaast triomfantelijke binnenkomst in de brasserie. Die triomfantelijkheid is geenszins misplaatst! Met name de helling in de verbindingsgang tussen Zorghotel en Atrium vormt een niet te onderschatten obstakel. Bij de afdaling moet ze zorgen dat ze haar passen inhoudt, de rollator zo dicht mogelijk bij zich houden en de juiste loopbewegingen maken. Het lijkt zo eenvoudig maar ga er maar eens aanstaan wanneer je, bijna op je negentigste, in feite opnieuw moet 'leren' lopen.Maar waar een wil is, is een weg; hier zeker in de letterlijke zin van het woord. De gehele afstand wordt afgelegd zonder een extra steuntje, zonder het helpen tegenhouden van de rollator bij de 'afdaling', zonder extra ingelaste rustpauzes. En dat gaf natuurlijk de nodige reacties bij medebewoners en bekenden in het Atrium. Vragen als: "Mevrouw, waar is uw rolstoel?" en "Maar nee toch, bent u helemaal komen lopen?" werden in veelvoud gesteld en uiteraard zonder vervelen beantwoord! En ook al is de eetlust door het noodzakelijke medicijngebruik nog niet helemaal terug, er kon toch aan een speciaal gereserveerde tafel voor twee personen gezellig worden gedineerd. De dag werd afgesloten met een bezoek aan de filmzaal waar de film Wit Licht met Marco Borsato werd vertoond.
Hoewel de situatie rond moeder zeker nog de nodige zorgen kent, mogen we oprecht dankbaar zijn voor deze memorabele vooruitgang in de ontwikkelingen in de laatste weken.

Verbazend verrassende veranderingen

Deze foto is genomen op vrijdag 12 februari 2010 in moeder's kamer in het zorghotel. De radio & TV gids wordt bekeken op programma's die het nieuws brengen. De blik op de wereld verbreedde zich in de afgelopen week van de vier muren van de ziekenhuiskamer naar de ruimten in zorghotel en atrium van Ter Reede en de welhaast onbegrensde kijk op de wereld via het televisiescherm. Moeder is weer terug van weggeweest, letterlijk en figuurlijk. Veranderingen in één week die in ieder geval mij als waarnemer tegelijkertijd verbazen en verrassen.

De week begon nog in het ziekenhuis met veel belangstellend bezoek van familie, vrienden en bekenden. Naar aanleiding van een bezoek schreef een nichtje het volgende: [...] een geweldig goede ervaring had ik vanmiddag met mijn bezoek aan tante Rie, ik wil het jullie niet onthouden. Tot mijn grote verwondering leek het wel of ik gewoon op bezoek was, niet het gevoel dat ik op ziekenbezoek was. We hebben over van alles gesproken, ook over het verre verleden, in een ontspannen sfeer [...] ik stond versteld van haar, zo uit bed en achter de rollator, ik genoot er gewoon van [...] We hebben ook nog voor een raam in de gang gestaan op zoek naar haar hoge conifeer (de conifeer in de achtertuin, LJ). Ik voelde veel respect voor zo'n klein vrouwtje, zo'n hoge leeftijd, zo ziek geweest, maar o zo bij de tijd en zo'n geweldig sterke wil om door te zetten.

Moeder had inmiddels zelf aangegeven weer graag terug te willen naar haar kamer in het zorghotel van Ter Reede. Medisch bleken er geen bezwaren (meer) tegen en met de zorg van Wout en Mieke voor vervoer en begeleiding vond op woensdag de (5e!) verhuizing plaats. En de al lang gekoesterde wens om weer eens een afspraak met de kapper te maken kon de daarop volgende dag al in vervulling gaan.

En zo trof ik haar afgelopen vrijdag aan. Keurig gekapt en gekleed, rechtop in een fauteuil. Heel bewust bezig met de dingen van de dag, met de mogelijkheden en de tijdelijkheid van het leven en de 'dingen die (uiteindelijk toch) voorbij gaan'. Maar bovenal dankbaar voor de zorg, de directe steun, de aandacht, de kaarten en de brieven ... We hebben samen op de computer de vele berichten via de e-mail en de teksten op de weblog gelezen. Ze vond het een prachtige ontwikkeling. Zoiets zou in de tijd van louter briefpost toch niet mogelijk zijn! We besloten de vrijdag zoals we dat al vele jaren doen, met een maaltijd. Weliswaar niet aan de tafel in de achterkamer maar niet minder gezellig aan een tafeltje in de brasserie van het Atrium.
En zaterdagmorgen vertelde ze tijdens een telefoongesprek dat ze nog aan het 'bekomen' was van het feit dat ze, zonder er eigenlijk bij na te denken, zonder steun van de rollator op eigen kracht naar haar looprek was toegelopen. Wat ze zich eerst realiseerde toen ze dat vast had!
Voor wie iets wil laten horen: moeder is bereikbaar onder telefoonnummer 06-13 896 0 14. Het adres voor wie een kaart of briefje wil sturen:
Zorghotel Ter Reede
Mevr. M.C. Janssen-van Wijnen
Kamer 4
Vredehoflaan 370
4382 CJ Vlissingen.