The Klingenthal Colloquy 2010

Het is begin oktober 2010. Laten we 't houden op de omschrijving in de trant van een werkconferentie in het plaatsje Klingenthal, iets ten ZW van Straatsburg. Het gaat niet om de bijeenkomst zelf maar om de foto's die 'tussen de bedrijven door' gemaakt konden worden. Klingenthal in de Elzas (er ligt in het oosten van Duitsland ook nog een plaatsje met dezelfde naam) ligt in een prachtige omgeving waarvan ik in deze blog iets wil laten zien.


Het weer was bijzonder! Beetje jammer dat de meeste tijd werd doorgebracht in een auditorium . Maar 's morgens vroeg, bij het openen van de gordijnen en de openslaande ramen, begon elke dag die week met een buitengewoon aangenaam ontwaken.



Zoals al gezegd, tussen referaten en workshops door was er even tijd om iets van de omgeving te zien en vast te leggen in 'bits & bytes'. Geliefde plek is de Mont St. Odile ten westen van Klingenthal. Een heuvel met een 'kasteel', een kapel en een prachtig panorama-uitzicht over de wijde omgeving, genoemd naar een blinde heilige (of een heilige blinde?)





Tot slot enkele opnamen van de graftombe, entree en kapel.






De tekst aan de linkerkant op de met 'goudsteentjes' ingelegde mozaïekwand luidt: "Sanctus Leo, Leo nonus Papa". Het klinkt me zo bekend in de oren :))

Stappen in een herfstlandschap

Deze week verscheen op www.moorfotografie.nl een nieuw e-book van de hand van Peter van Veen. Met een voor dit jaargetijde passende titel "25 stappen voor de mooiste herfstlandschappen". Boordevol aanwijzingen, tips een aansporingen. Me vandaag laten uitdagen door de aansporingen in stap 23 en 24 van genoemd e-book. Daarvoor de dreven van de buitenwijken van het stadsschap Rotterdam opgezocht.


Van mooie mooie herfsttinten is in de Rotterdamse stadsbebossing nog geen sprake. Het blad van bomen en struiken heeft nog steeds die 'zware' groene kleur van einde zomer. De 'dramatiek' zit-em vooral in de wind, de dreigende wolkenlucht en de even later elkaar in sneltreinvaart opvolgende plensbuien.


Nu behoeft goede raad niet duur te zijn! Maar wanneer je die dan vervolgens laat voor wat ze is ... Aangeraden wordt om tijdens de activiteiten tenminste een paraplu, extra bescherming voor de camera en een statief mee te nemen. Maar bij het vertrek van huis een op het oog stalend blauwe hemel en een felle zon, wil men zo'n goede raad gemakkelijk in de wind slaan. Maar nauwelijks in de buitenwijken aangekomen begint het te regenen. En alleen een regenjack geeft bij heftige regenval en een stevige wind onvoldoende bescherming voor de camera ... Zo kan er slechts een enkele opname worden gemaakt voordat de camera door de onophoudelijk stromende regen te nat dreigt te raken. Het vissertje aan de waterkant heeft zich beter voorbereid!


Geen risico nemen ... De gevoelige Leica X1 onder het regenjack gestopt en de regen trotserend terug naar huis gelopen. Ondanks het feit dat je weet dat je geen spectaculaire opnames hebt kunnen maken, ben je toch wel nieuwsgierig naar het resultaat. Eén van de twee opnames van het loze vissertje in zwart-wit 'afgedrukt' om het wat trieste gevoel over het resultaat van een niet goed voorbereide onderneming extra te onderstrepen. En dat heeft dus niet aan de adviezen in het e-book gelegen!

Gelukkig hebben we de HDR nog ...

Het wil niet echt lukken met met een mooie nazomer. Een paar zonnige ogenblikken, tussen dagen met vooral (veel) regen door. Doet denken aan de eerste dagen van de vakantie in de afgelopen zomerperiode. We vertrokken bij droog en zonnig weer, maar de meegenomen digitale barometer voorspelde - nog maar net na het passeren van de landsgrens - al niet veel goeds. De tent opgezet op een camping in de benedenstad van het Noord-Franse Laon. En toen begon het te regenen ...
Wat doe je. Je wilt er op uit. De stad zien. Cultuur snuiven en niet te vergeten, foto's maken. Foto's die je met plezier aan vrienden, kennissen en overige familie wilt laten zien. Die willen mooie plaatjes, die het gevoel van vakantie uitstralen waarbij men met weemoed kan verlangen om zelf ook ter plekke te zijn. Men zit niet direct te wachten op beelden van wateroverlast of regenleed.
Maar goed, 't was niet anders. Met paraplu en met plastic zak afgedekte camera sjouwden we langs het modderige pad met de, vooral in betere weersomstandigheden, tot de verbeelding sprekende naam 'Sente Guillot' om het 200 meter hoogteverschil tussen camping en bovenstad te overbruggen.


Boven gekomen bood het uitzicht niet veel meer dan doornatte groenkleuren in het zomervol gebladerte van bossages als omlijsting voor een blauwgrijs mistig beeld van de bovenstad. Dat had natuurlijk een zekere schoonheid in zichzelf maar bepaald stralend was het niet.


We begaven ons door door glimmend verregende straten naar de stadswallen, vanwaar je een geweldig uitzicht hebt op bovenstad en kathedraal. Maar, ook al was het opgehouden met regenen, het beeld bleef grijs gedekt en gaf slechts een matig visueel genot. Ook al was er iets met het licht, dat je het gevoel gaf dat de doorbraak van de zon nog slechts een kwestie van tijd was. Op dat moment dacht ik aan de eerste ervaringen met HDR (High Dynamic Range) fotografie. Als het weer dan niet opknapte, kon er misschien achteraf nog iets met deze techniek worden gedaan die het dan toch mogelijk zou maken het beeld weer te geven dat je op dat moment 'dacht te zien'.


Het fototoestel stevig op een driepootje op de muur. Uiterst zorgvuldig de belichtingscompensatie gekozen. Dat moest foto voor foto 'met de hand' waarbij de camera niet mocht bewegen. En weer net als in de tijd van de analoge fotografie: op het resultaat moest je wachten. In dit geval meer dan een maand. Maar bovenstaande foto geeft weer wat ik graag wil laten zien wat ik dacht dat ik zag en waarvan ik me achteraf realiseer dat ik er toen ook al, ondanks de grijze omstandigheden, een beetje blij van werd ...

De foto's zijn gemaakt met een compact camera Panasonic DMC-TZ10. Bovenste foto: F4.3 - 1/250s - ISO 80. Middelste foto: F3.9 - 1/200s - ISO 80. Onderste foto: samenvoeging van 3 identieke opnames met verschillende belichtingstijden. Voor meer informatie over HDR fotografie, zie de website van Peter van Veen http://www.moorfotografie.nl

Laat maar waaien ...

Het was vandaag een van die zeldzaam mooie Hollandse wind-water-wolken-warm weer dagen. Van de vroege ochtend tot de late middag. De rugzak omgehangen, de thermosfles gevuld, de batterijen van de camera geheel doorgeladen en dan ... lopen maar. Met de wind mee, tegen de wind in, maakt niet uit. Om elke hoek waait je een, bij tijd en wijle zonovergoten, feestelijk panorama tegemoet.



Op de camera zit een ruim 45 jaar oude lens. Het is een groothoeklens (super-angulon 21mm) die ik in de jaren zeventig van een fotograaf heb overgenomen. Hij is altijd gebruikt om analoge foto's mee te maken. Na jaren in de kast te hebben gelegen, bewijst hij opnieuw zijn diensten, maar nu digitaal. Een feest om daarmee de beelden vast te leggen voordat ze in je herinnering zijn verwaaid.



De wind speelt een waaispel op een wind-eigen manier, alles wat op zijn weg komt beukend belagend, rukt aan petten en shawls, breekt takken van bomen en buigt het riet langs de oever ... maar beneden aan de dijk in het weiland liggen in onverzettelijke rust enkele koeien, traag herkauwend ... en het oer-Hollandse plaatje, slechts op een steenworp van het Rotterdamse stadsschap, is compleet.

High Dynamic Range

Via de website van Peter van Veen (http://www.moorfotografie.nl/) werd ik op aansprekende manier bepaald bij het fenomeen H(igh) D(ynamic) R(ange) foto's. Peter schrijft op zijn site dat er veel aanhangers zijn van deze bewerkingstechniek maar "... even zovele felle tegenstanders." Je kunt er van houden of dit soort bewerking hartgrondig verfoeien.
Je kunt - om een eigen mening te vormen - een gratis HDR-programma (Photomatix Pro 3.2) downloaden. De 'tutorial' doorlezen en oefenen met de voorbeelden, geeft dan een idee wat er zoal met deze bewerkingstechniek kan.
In het kader van dit bericht ga ik niet in op de opnametechniek. Daarvoor kun je o.a. op eerder genoemde site terecht. Met het hier getoonde voorbeeld wil ik aangeven waarom ik HDR-techniek enerzijds aanhang en anderzijds ook weer niet hoef. Wat de gegevens over de opname betreft: de noodzakelijke foto's zijn gemaakt met een Leica X1 op donderdag 19/8 om 09u30. Het voordeel van deze camera is, dat je de foto's in één 'burst' kunt schieten, wat opname uit de hand mogelijk maakt.



Met het HDR-programma van de 3 benodigde foto's één bestand gemaakt en voorzichtig met alle ter beschikking staande mogelijkheden geprobeerd om een heldere, doortekende foto te krijgen. Wat niet lukt - zonder kwaliteitsverlies - met de bewerking van de foto die gemaakt wordt met de 'juiste' camera-instelling (jpeg formaat). Maar het resultaat vind ik acceptabel. Op deze manier ziet de foto er heel natuurlijk uit - door mijn ogen dan; wat tevens ook de beperking aangeeft :-)

De bewerking van (dezelfde) foto's kan ook nog veel verder worden doorgevoerd, zoals uit volgend voorbeeld blijkt.



De bewerking is hier wel heel ver, zo niet tot in het absurde, doorgevoerd. Elke relatie, buiten plaats en tijd, met de werkelijkheid is ver te zoeken. Zo hoeft voor mij deze bewerkingstechniek niet!

Wat mij betreft, voegt HDR toe waar je de 'beperkingen' met de enkele (jpeg) opname in acceptabele mate kunt opheffen. Een dergelijke fotobewerking kan dan veel voldoening geven.
Er zijn, vind ik, wel grenzen. En die liggen wat mij betreft daar waar de toeschouwer in relatie tot de hem of haar omringende werkelijkheid nauwelijks of geen aanknopingspunten meer vindt. Daar begint de interpretatie van de werkelijkheid en dat behoort volgens mij tot een andere kunstvorm.

Foto van de (zon)dag

The name of this flower is
- Caught by the sun
Givin'us splendid fun -
blue Centauris

Aalscholver in woonwijk Schollevaar

Ineens zie je hem dan. Of haar, maar dat is op dat moment om het even. Het is een grijze dag, weinig wind, regenkans 80%. Een compact camera aan je riem. Daar moet je het dan wel mee doen. Voorzichtig remmen en de fiets aan de kant. Het water is rimpelloos, een perfecte spiegel. De camera heeft een 12x optische zoom. Die is ook nodig. De afstand tot de vogel kan niet worden verkleind. Ik ben gespot. De vogel draait zijn kop onrustig in mijn richting. Inzoomen en kaderen. Over een bruggetje komt een vrouw gefietst. De vogel draait de kop in haar richting. Klik!
Panasonic DMC-TZ10 : f4.5 : 1/80s : 32mm (35mm eq 196mm) : ISO 125



De vrouw stapt af. "Dat is toch een aalscholver, meneer? Nou, dan zeg ik u dat het bijzonder is. Nee, niet de vogel, maar dat-ie hier zo tussen de huizen zit."
Voor de aalscholver is het blikveld nu te veel verstoord. Luid klapwiekend en watertrappelend vervormt de vogel het zo gladde, rimpelloze wateroppervlak.
Panasonic DMC-TZ10 : f4.0 : 1/320 : 10,3mm (35mm eq 63mm) : ISO 500



Maar voor de ogen van de twee toeschouwers op de kant tekent zich een prachtig lijnenspel af. Er ontstaat een spontaan waterverfschilderij dat aan de wand niet zou misstaan. Het is alsof de vogel zich van dat moment bewust is. Verbeelden we het ons of is er iets in zijn houding als van: "Zo, doe mij dat maar eens na!"
Panasonic DMC-TZ10 : f4.9 : 1/100 : 49.2mm (35mm eq 379mm) : ISO 800